Wij samen en ik...

Wij samen en ik....
Zo wordt het altijd gezegd, althans binnen onze familie.
Wij samen en ik... wij redden het wel...

Vrouwke = Emine
Meer uitleg hierover vind je rechts in het menu, als je op de naam Vrouwke klikt.

Over klikken gesproken... die camera staat er ook niet voor niets...

Wil jij weten waarom ik van Sesamstraat houd?
Kijk dan eens hier... en je komt er vanzelf achter!

Proefkonijn

Wil je meer weten over een proefkonijn?

Klik dan op de afbeelding.

Of kies je liever voor een verhaal over schaduwen?
Dat kan je hier lezen.

Niet te stoppen

Als jullie nou dachten dat je er al was met het vinden van het nieuwe weblog van Vrouwke, dan heb ik vandaag nog een verrassing voor jullie.

Nieuwsgierig? Daar is snel wat aan te doen.

--> klik <--

Guus Flater?

Wat je ook van het voetballen vindt, het kan niet zo zijn dat je het gisteren níet leuk vond dat het team van Guus Hiddink het zo goed gedaan heeft en van Japan wist te winnen met 3 - 1.
Heb ik eerder al genoten van “Don Leo” met zijn T & T-team, gisteren waren het “Guus” en zijn Australische mannen die .....

De rest van het log kan je hier lezen --> klik <--

---

De overstap naar het nieuwe log is eigenlijk al definitief.
Maar omdat nog niet iedereen ervan op de hoogte is, en
Natuurlijk nog niet alle linkjes overal zijn aangepast,
zal ik deze week in ieder geval nog richtingwijzers plaatsen.
Lief hè?

Dit had je niet verwacht!

Na een paar weken van veel werk verzetten, met name achter de schermen, moet het er nu maar van komen.

Ik heb een verrassing voor jullie!
Ja echt, een grote verrassing zelfs.

Geloof je me niet... tsja... dan moet je toch echt eens

hier klikken.

Niet schrikken als je dat gedaan hebt, maar gewoon eens rustig rondkijken. Het plekje waar je dan terecht komt, is mijn nieuwe domein.

Samen met Willem die Madocke maeckte en Annabee is het omgebouwd tot een weblog die ik nu met enige gepaste trots aan jullie presenteer.

Vandaag waren ze bij ons om de laatste dingetjes aan te passen en nog wat kleinigheden toe te voegen zodat het een mooi geheel zou worden. Tussen het voetbal kijken, en het eten door, zijn er bijna ongemerkt nog een paar uurtjes achter de computer doorgebracht.
Nu is het aan mij om het verder goed te beheren.

Maar niet voordat ik hier Willem en Annabee heb bedankt voor hun enorme hulp.

Lieve mensen, jullie waren geweldig!

Gestreepte pyjama

Het gebeurt niet snel dat je mij iets zult zien schrijven over een boek dat ik gelezen heb. Maar deze keer wil ik daar een uitzondering voor maken. Het heeft me achtervolgd en dat wil heel wat zeggen voor iemand als ik die voor ieder woord dat ze leest toch een beetje moeite moet doen.

Het boek waar ik het over wil hebben heet: De jongen in de gestreepte pyjama.
Het is geschreven door John Boyne.

In dit boek wordt op een heel mooie manier omschreven hoe een negenjarige Duitse jongen samen met zijn gezin wordt "gedwongen" om te verhuizen van Berlijn naar een plek die de jongen niet kent. Hij vindt het allemaal maar niks omdat hij zijn vrienden achter moet laten en daar niemand zal hebben om mee te spelen. Met uitzondering van zijn drie jaar oudere zus, maar dat is (in zijn ogen) 'een hopeloos geval'.

Het toekomstperspectief van deze jongen is dat hij ontdekkingsreiziger wil worden. Door de verschillende indrukken die hij na de verhuizing opdoet, zou hij dit bijna vergeten zijn, maar op een dag herinnert hij het zich weer.
Tijdens een van zijn tochten komt hij uit bij een hoog hek, hij volgt het een poosje en ziet dan in de verte een stip, die later een bobbel, en nog weer later een jongen blijkt te zijn. Een jongen in een gestreepte pyjama...
Er ontstaat een warme vriendschap tussen de twee jongens, die even oud blijken te zijn.

Hoe het verder gaat wil ik eigenlijk niet vertellen. Het is beter om dit boek zelf mee te maken, mee te beleven.

Titel: De jongen in de gestreepte pyjama
Auteur: John Boyne
Uitgever: Arena
ISBN: 9069747820

Verwaarloosd

Lieve lezers en lezerinnen. Ik ben u allen een excuus schuldig. De afgelopen dagen heb ik u schromelijk verwaarloosd. Mijn neus is, althans zichtbaar in beeld, nagenoeg niet verder gekomen dan tot op mijn eigen weblog. Schande! I know....

Maar er is een reden voor. Want zodra ik niet zozeer actief ben vóór de schermen, ben ik dat in ieder geval wel erachter. En dat kan ook heel belangrijk zijn. Sterker nog, dat ís heel belangrijk!

Het zal nog een paar dagen zo doorgaan, dat ik meer achter dan voor de schermen te vinden ben. Maar deze ochtend zal ik in ieder geval proberen weer eens wat rond te hoppen. Immers, een mens moet ook op de hoogte blijven van wat er gaande is bij de lezers en lezerinnen.

Zetten jullie de thee klaar, (koffie lust deze dame niet) dan kom ik zo mijn rondje doen.

En NIET boos worden als je me niet ziet. Dan weet ik gewoon niks te zeggen, of er is een kink in de kabel gekomen.

Eindelijk

Eindelijk kan er bij de categorie "dagelijkse dingen" weer wat bijgeschreven worden.
De zonnehemel is nu op een plek waar ik er heerlijk onder kan gaan liggen soezen.
Gisterenavond, of misschien beter gezegd afgelopen nacht, is het gelukt.

Daarvoor moesten eerst wat sterke buurmannen gemobiliseerd worden. Meteen daarna had ik geen tijd omdat er andere 'belangrijke' zaken gedaan moesten worden, maar toen het dan eenmaal laat en donker was, heb ik me ook door niets meer tegen laten houden.

Natuurlijk is het verstandig om voorzichtig te beginnen, en dat heb ik dan ook gedaan. Acht minuten aan iedere kant, en nóg zijn er twee plekken een beetje verbrand. Maar ik heb dan ook een gevoelig huidje. Dus dat verbaast me niet. En het geeft ook niet, het voelt lekker rozig nu.

Even wat anders. Er is nog altijd een bloeiende correspondentie gaande tussen weblog en mij over het plaatsen van reacties. Op hun verzoek zijn zojuist weer wat instellingen veranderd. Dus het zou nu opgelost kúnnen zijn, dat weet ik nog niet.
Als het niet zo is... tsja... dan is het jammer maar helaas. We zijn er in ieder geval druk mee bezig.

Ober!

Vanmorgen zagen we na een paar weken van afwezigheid weer eens kans om koffie/thee te gaan drinken in de Parabool. Dat is een restaurantje dat gerund wordt door mensen met een verstandelijke handicap.
Vaste ober is daar Wouter*. Wouter is wat je noemt, zonder te willen spotten, een echte mongool. Het is aan zijn uiterlijk goed te zien. Ook spreekt hij slecht en als extra handicap is hij ook nog eens hardhorend.
Maar, tegelijkertijd is Wouter een schat van een jongen die met hart en ziel het oberschap op zich neemt. Keurig in pak met altijd een doekje over de linker arm dat er beslist niet af mag vallen.

Echter... voor Wouter is het voorbij. De leidinggevenden hebben besloten dat hij naar een andere afdeling gaat in een ander dorp. Wouter moet gaan houtbewerken.
Verdrietig kwam hij vanmorgen naar ons toe. "Laatste keer ik hier".

Dit soort dingen kan ik dus niet uitstaan. Ik houd er niet van als mensen waar ik om geef zomaar weer verdwijnen. Dat doet me pijn. En of Wouter er beter van wordt dat durf ik te betwijfelen.

*Wouter is niet zijn echte naam.

Link(s)

Het moest er maar eens van komen, vond ik, om een eigen startpagina in elkaar te prutsen.
Iets dat gelukt lijkt.

Ik kan nu heel veel mensen in één oogopslag vinden.

Kijk maar.

Mis je jezelf, of heb je goede tips, zet dat dan gerust in een reactie.